Mowa zranionej duszy

Jednym z największych kłamstw w stosunku do samego siebie jest przekonanie, że nie płyną już żadne łzy. Wiele rzucających się w oczy zachowań, takich jak: nadmierna agresja, brak kontaktów z innymi, izolacja, rola błazna klasowego, kłamstwa i kradzieże, problemy z nauką u inteligentnych dzieci, nerwowość, nocne moczenie się, jąkanie, obgryzanie paznokci i przesadne lęki, nie jest niczym innym, jak tylko formami wyrazu łez dziecięcej duszy. Ma ona bowiem swój własny język, jej sygnały są często zakodowane. Jednak gdy rozpoznamy ten szyfr, zdobędziemy informacje na temat ran, które niewidzialnymi nićmi prowadzą do rodziców i dziadków. Wymienione powyżej formy wyrazu łez dziecięcej duszy mogą wystąpić również w „zdrowych” duchowo rodzinach. Często są one znakiem przemijających obciążeń dziecka, na przykład w przypadku narodzin rodzeństwa, kryzysu w małżeństwie rodziców, zmiany szkoły, nauczyciela, miejsca zamieszkania itd. Mogą być także sygnałem rozpoczynającej się we wnętrzu dziecka nowej fazy rozwoju, która, jak wszystko nieznane, wywołuje początkowo strach. Jeśli te zmiany w zachowaniu występują tylko przejściowo i dzięki pełnemu miłości zrozumieniu rodziców wkrótce przemijają, dziecko rozwiązało swój problem przy pomocy bliskich mu dorosłych.

Witaj na moim portalu! Na co dzień pracuje w bibliotece, bardzo dużo czytam, można nazwać mnie typowym molem książkowym. Na blogu zamieszczam ciekawe wpisy z rożnych dziedzin wiedzy. Zapraszam do komentowania!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)